Het is niet zelden een ondankbare taak om als voorprogramma een zaal tegemoet te moeten treden. Je speelt je een ongeluk, geeft alles wat je hebt, maar krijgt op zijn best een beleefd applausje van mensen die zitten te wachten tot de hoofdact van die avond gaat beginnen.
Hoe anders was de situatie gisteren.
Straf had het genoegen in W2 te mogen starten als opener voor Amsterdam Klezmer Band. Dat starten werd door W2 noodgedwongen 25 minuten uitgesteld omdat bij de aanvankelijke aanvangstijd buiten in de gure lentekou nog steeds een lange rij wachtenden stond te schuifelen tot men eindelijk aan de beurt was om een kaartje te bemachtigen. Voor menig onfortuinlijke bleek dat schuifelen vergeefse moeite te zijn. Op zeker moment waren namelijk de kaarten uitverkocht!
En zo kon toen de laatste man binnenboord was het doek worden gehesen zodat Straf dan eindelijk van wal kon steken.
Jeffrey Willems heette met ‘Welkom in het Beloofde Land‘ de geachte aanwezigen hartelijk welkom. Toen daar de laatste tonen nog maar nauwelijks van verstomd waren joeg Pill van Kempen zijn vurig ‘100 maal gezongen‘ er onmiddelijk achteraan. De menigte kwam meteen in beweging en ging helemaal los toen het daarna de uitbundige ska van ‘Doe maar mee‘ over zich heen kreeg gestort.
Het feest was na deze drietraps tornado in volle gang. Tijd voor Straf om haar nieuwste kindje aan het publiek voor te stellen. Altijd weer een spannend moment om een gloednieuw lied voor de eerste keer ten gehore te brengen. ‘Veen Smoort‘ met de duo-lead-vocalen van Lambèrt Koekelmans en Pill van Kempen, viel in warme goede aarde en belooft nu al een klassieker te worden.
Via het paniekerig alarmerende ‘Kabbel, Kabbel‘ waar Leon van Egmond met een als een cirkelzaag kermende mondharmonicasolo de hoofden van de aanwezigen open spleet, stoomde Straf op naar een stampend ‘Zinkend Schip‘. Het filosofische ‘Verpakt‘ werd opgevolgd door ‘Denkend aan Holland‘ waarvan het “Japadaida!”-koortje luidkeels als een geuzenstrijdkreet en masse werd meegezongen.
Met het bespiegelende ‘De Overkant‘ werd even gas terug genomen. Het immer treinende ‘Trouw aan de Keizer‘ kende vervolgens een magisch hoogtepunt toen Peter Dupont zijn enorme bassaxofoon in de uitro als een denderende stoomlocomotief liet doorrazen, tot het geheel uiteindelijk al puffend en knorrend tot stilstand kwam.
De genadeklap kwam echter van Rob van Veenendaal. Zijn ‘Fanfare van het Bijstere Spoor‘, waarin gezamelijk feestelijk meelallen tot kunst met een grote ‘K’ verheven is, was een fenomenale afsluiter van een zinderend driekwart uur onvervalste polderpolka van het zuiverste water.
Het slotapplaus was luid en daverend. De spreekwoordelijke handjes gingen allemaal de lucht in. De gehele zaal dampte met rood aangelopen koppen van het zweet. En toen moest Amsterdam Klezmer Band nog beginnen…
Eenmaal backstage zagen de Zeven Kapiteins op het Zinkend Schip voldaan terug op wéér een mijlpaal in hun nog jonge bestaan.